De Tussenruimte

De tussenruimte

We hebben het over beginpunten: Je wordt geboren, je leert je eerste nieuwe dingen en gaat naar de opvang, school, etc. Allemaal duidelijke ankerpunten waar je cijfers krijgt voor hoe goed je het doet. Niet altijd leuk, niet altijd passend, maar wel duidelijk.

En over eindpunten. Over afscheid nemen, over opnieuw beginnen, maar zelden over de plek ertussen. Die waar het eindpunt niet het doel is, zeker in je volwassen leven niet, maar de reis er naar toe.  

De tussenruimte is de plek waar je niet meer bent wie je was, maar ook nog niet weet wie je wordt.

Dat klinkt romantischer dan het voelt, want meestal voelt het vooral ongemakkelijk.

Je oude leven past niet meer helemaal, oude overtuigingen ook niet.

Je reageert anders, handelt anders, voelt anders en kijkt anders. Maar het nieuwe verhaal heeft zich nog niet laten zien.

Alsof je een huis hebt verbouwd: Het behang zit erop, de muren zijn geverfd, maar de vloer moet nog komen. Dat is letterlijk waar ik in zit, trouwens.

Maar het vreemde is dat ik, ook nu óf júist nu, nu ik de vijftig gepasseerd ben, dat ik ervan geniet. Het voelt als stilstand, maar er gebeurt van alles in die stilstand.
Soms heb je stilstand, aanwezigheid, nodig om te kunnen zien wat zich voor je ogen ontvouwd.

Zoals in mijn geliefde heelal, waar in een nevel nieuwe sterren ontstaan; Nieuwe lichtpuntjes en ook dáár hou ik van. Ieder lichtpuntje vormt een lichtje naar een nieuw punt op weg naar waar je ook maar onderweg naar bent.

Ik denk dat ik momenteel op meerdere plekken in zo'n tussenruimte leef:

In mijn werk, in de liefde, in de manier waarop ik naar mezelf kijk. Voorheen als iemand die altijd tekort schoot. Een lichaam dat steeds groter werd, dat altijd maar vooruit moest, ook als het moe was, maar me heeft gebracht waar ik ben, me altijd gedragen heeft.

Ik heb nu ruimte om te luisteren, zodat het niet meer hoeft te schreeuwen, maar ik mag luisteren naar zijn fluistering: Ga even zitten, liggen, wandelen, dánsen (ik dans altijd in de woonkamer J ) , zíng. En dat is een fijne plek om te zijn.

Voorheen zou ik dat doodeng hebben gevonden. Dan zou ik plannen hebben gemaakt, lijstjes hebben geschreven, antwoorden hebben gezocht.

Alles hebben geprobeerd om zo snel mogelijk aan de overkant te komen. Tegenwoordig blijf ik staan. Niet, omdat ik precies weet waar ik uitkom. Maar, omdat een tussenruimte geen verdwaalplek is, maar een geboorteplaats.

Ik ben onderweg. Er is geen garantie dat ik niet gekwetst ga worden, maar ik kan het dragen. Wé kunnen het dragen en in de tussentijd geniet ik. Zonder Google maps, maar wél van een mooie toeristische route. Ik ben, wíj zijn, Mijn en Mirre, precies waar we moeten zijn.

Onderweg kijkend naar wat voor moois zich aandiend. Als Dorothy in, wederom mijn geliefde, yellow brick road in the Wiz.

Met haar geliefde hondje aan haar zijde, zoals ik mijn overenthousiaste blonde reus naast me heb J

Verdwaal je met me mee? Wie weet wat we ontdekken

Liefs, Mir