Aan Tafel!

Aan tafel!

De afgelopen jaren heb ik veel gedaan aan mijn eigen rouw en verlies. Anders kun je iemand niet begeleiden, mijns inziens.
Een louterend, maar ook confronterend proces, waar ik overigens erg dankbaar voor ben.

Voorheen kon ik alleen zien wat ik vroeger gemist had.
Nu kan ik ook zien wat er wél was en dat was vaak een hoop gezelligheid.

Ik heb er al vaker over geschreven: Ons huis was niet geïsoleerd. Het was vaak koud en vochtig. Maar wat wás het gezellig.

Het was altijd een zoete inval. De sigaretten lagen op tafel, iedereen rookte, de woonkamer zag vaak blauw van de rook.
Mijn vader had een uitkering, dus het was geen vetpot.
Mijn ouders deden thuiswerk: kaartjes in zakjes doen, kleurpotloden verpakken, foldertjes vouwen. Ik weet niet meer precies wat allemaal, maar er waren altijd mensen die kwamen helpen.

Er werd gerookt, gekletst en gelachen.

En er was muziek. Altijd muziek. Daar pluk ik nog steeds de vruchten van.
Dankzij mijn interne discotheek kan ik op, en voor, ieder moment wel een liedje tevoorschijn halen inclusief songtekst.
Om stofjes, neurotransmitters, aan te maken die me door een gevoel heen trekken. Of door moeheid. Muziek helpt mijn zenuwstelsel reguleren.

Maar er was nog iets dat dat deed: Eten!

Er was áltijd eten. En wie iets wilde, kreeg het. Had de visite zin in twaalf frikandellen speciaal? Dan kreeg diegene twaalf frikandellen speciaal. Wilde je friet? Dan kreeg je friet.
Dat gold ook voor mijn zusje en mij.

Hoe vaak wij niet al lang op bed lagen en weer naar beneden werden geroepen omdat mijn vader frietjes had gebakken.

“Meiden, komen jullie naar beneden?” Met z'n allen aan tafel. Of voor de televisie. Waar wij de afstandbediening van waren 😉
Ik krijg er nog steeds een warm gevoel van. Dat gevoel van gezelligheid, troost, verbinding en gedragen worden.

En precies dát is belangrijk als ik zin in frietjes had in mijn volwassen leven.

Jarenlang dacht ik dat ik gewoon van eten hield, Bourgondische Brabander. Dat klopt ook. Maar inmiddels begrijp ik dat eten mijn zenuwstelsel reguleerde.

Wanneer ik spanning voelde.
Wanneer ik me alleen voelde.
Wanneer ik behoefte had aan troost.

Dan bood eten iets waar ik het al vanaf mijn kindertijd van kende: Veiligheid.

Alleen niet voor een lichaam dat ouder wordt. Een lichaam waarvan het metabolisme langzamer gaat werken en sneller zwaarder wordt.

Tel daar de knieklachten bij op die ik jarenlang had. Strompelend haast, liep ik.

Tot ik vorig jaar naar de sportschool ging. Niet omdat ik zo gemotiveerd was. Maar omdat mijn zoon me meenam.

Ik had geen idee hoe ik ooit weer gelukkig moest worden met mijn lichaam.

Niet alleen werd de band met mijn zoon nog beter, maar langzaam begon er wat te veranderen.
Geen wondermiddel, geen 10 kilo in zes weken, maar inmiddels ben ik 9 kilo kwijt.

Belangrijker nog: ik wandel weer en kan op de loopband steeds langer hardlopen.

Wat ik onderweg ontdekte, was misschien nog belangrijker.

Dat die trek in friet niet altijd over friet gaat. Vanmiddag had ik ontzettend veel zin in friet met een kaassoufflé.

Vroeger had ik dat waarschijnlijk gewoon gemaakt.
Nu stelde ik mezelf een andere vraag: Waar heb ik éigenlijk behoefte aan:
Vanmorgen had ik een vervelend bevolkingsonderzoek.
Ik had slecht geslapen en liminaliteit, een heerlijk eloquent woord voor ‘de Tussenruimte’, is bijzonder, ik kom van alles tegen, maar soms is het ook gewoon onzeker. En dus verlangde ik niet naar friet, maar naar een knuffel; Verbinding, gedragen worden en even niet alles alleen hoeven doen.

Wat ik normaal prima kan, maar ik ben ook ‘maar’ een mens.

Dat is de tussenruimte waar ik tegenwoordig zo bewust in verblijf:

Varend tussen de eilanden van wat ik achter me heb gelaten en de kust die ik soms al kan zien, maar nog niet heb bereikt.

De plek waar ik steeds beter leer onderscheiden:
Heb ik honger? Of heb ik behoefte aan een knuffel?

Ik heb de friet niet afgezworen, maar luister eerst.
Soms heeft mijn lichaam eten nodig, natuurlijk. Maar soms heeft mijn zenuwstelsel gewoon regulatie nodig.

En dat kan ik tegenwoordig zonder friet. Dus is mijn lijf blijer en ik ook. Want... er past altijd wel een liedje bij :-)

In dit geval: Can you feel it… The Jackson five

Liefs, Mir ❤️