Aan tafel! De afgelopen jaren heb ik veel gedaan aan mijn eigen rouw en verlies. Anders kun je iemand niet begeleiden, mijns inziens.Een louterend, maar ook confronterend proces, waar ik overigens erg dankbaar voor ben.Voorheen kon ik alleen zien wat ik vroeger gemist had. Nu kan ik ook zien wat er wél was en dat was vaak een hoop gezelligheid.Ik heb er al vaker over geschreven: Ons huis was niet geïsoleerd. Het was vaak koud en vochtig. Maar wat wás het gezellig.Het was altijd een zoete inval. De sigaretten lagen op tafel, iedereen rookte, de woonkamer zag vaak blauw van de rook. Mijn vader had een uitkering, dus het was geen vetpot. Mijn ouders deden thuiswerk: kaartjes in zakjes doen, kleurpotloden verpakken, foldertjes vouwen. Ik weet niet meer precies wat allemaal, maar er waren altijd mensen die kwamen helpen.Er werd gerookt, gekletst en gelachen. En er was muziek. Altijd muziek. Daar pluk ik nog steeds de vruchten van. Dankzij mijn interne discotheek kan ik op, en voor, ieder moment wel een liedje tevoorschijn halen inclusief songtekst. Om stofjes, neurotransmitters, aan te maken die me door een gevoel heen trekken. Of door moeheid. Muziek helpt mijn zenuwstelsel reguleren.Maar er was nog iets dat dat deed: Eten!Er was áltijd eten. En wie iets wilde, kreeg het. Had de visite zin in twaalf frikandellen speciaal? Dan kreeg diegene twaalf frikandellen speciaal. Wilde je friet? Dan kreeg je friet.Dat gold ook voor mijn zusje en mij.Hoe vaak wij niet al lang op bed lagen en weer naar beneden werden geroepen omdat mijn vader frietjes had gebakken.“Meiden, komen jullie naar beneden?” Met z'n allen aan tafel. Of voor de televisie. Waar wij de afstandbediening van waren 😉Ik krijg er nog steeds een warm gevoel van. Dat gevoel van gezelligheid, troost, verbinding en gedragen worden. En precies dát is belangrijk als ik zin in frietjes had in mijn volwassen leven. Jarenlang dacht ik dat ik gewoon van eten hield, Bourgondische Brabander. Dat klopt ook. Maar inmiddels begrijp ik dat eten mijn zenuwstelsel reguleerde.Wanneer ik spanning voelde.Wanneer ik me alleen voelde.Wanneer ik behoefte had aan troost.Dan bood eten iets waar ik het al vanaf mijn kindertijd van kende: Veiligheid.Alleen niet voor een lichaam dat ouder wordt. Een lichaam waarvan het metabolisme langzamer gaat werken en sneller zwaarder wordt.Tel daar de knieklachten bij op die ik jarenlang had. Strompelend haast, liep ik.Tot ik vorig jaar naar de sportschool ging. Niet omdat ik zo gemotiveerd was. Maar omdat mijn zoon me meenam. Ik had geen idee hoe ik ooit weer gelukkig moest worden met mijn lichaam.Niet alleen werd de band met mijn zoon nog beter, maar langzaam begon er wat te veranderen.Geen wondermiddel, geen 10 kilo in zes weken, maar inmiddels ben ik 9 kilo kwijt.Belangrijker nog: ik wandel weer en kan op de loopband steeds langer hardlopen. Wat ik onderweg ontdekte, was misschien nog belangrijker. Dat die trek in friet niet altijd over friet gaat. Vanmiddag had ik ontzettend veel zin in friet met een kaassoufflé. Vroeger had ik dat waarschijnlijk gewoon gemaakt. Nu stelde ik mezelf een andere vraag: Waar heb ik éigenlijk behoefte aan: Vanmorgen had ik een vervelend bevolkingsonderzoek. Ik had slecht geslapen en liminaliteit, een heerlijk eloquent woord voor ‘de Tussenruimte’, is bijzonder, ik kom van alles tegen, maar soms is het ook gewoon onzeker. En dus verlangde ik niet naar friet, maar naar een knuffel; Verbinding, gedragen worden en even niet alles alleen hoeven doen. Wat ik normaal prima kan, maar ik ben ook ‘maar’ een mens.Dat is de tussenruimte waar ik tegenwoordig zo bewust in verblijf: Varend tussen de eilanden van wat ik achter me heb gelaten en de kust die ik soms al kan zien, maar nog niet heb bereikt.De plek waar ik steeds beter leer onderscheiden:Heb ik honger? Of heb ik behoefte aan een knuffel?Ik heb de friet niet afgezworen, maar luister eerst. Soms heeft mijn lichaam eten nodig, natuurlijk. Maar soms heeft mijn zenuwstelsel gewoon regulatie nodig. En dat kan ik tegenwoordig zonder friet. Dus is mijn lijf blijer en ik ook. Want... er past altijd wel een liedje bij :-) In dit geval: Can you feel it… The Jackson fiveLiefs, Mir ❤️

De tussenruimte

Mijn & Mirre wachten op een teken

Ik werk inmiddels weer in mijn vertrouwde ouderenzorg en voel me meteen weer als een vis in het water. Werken in de zorg, en specifiek met ouderen en dementie, blijft iets wat diep bij mij past.

The Greatest Love, Whitney Houston 🎶Learning to love yourselfIt is the greatest love of allIk ben er nog.Het verlies waar niemand om rouwtWat we soms vergeten, is dat niet alleen onze gedachten herinneringen dragen. Ook ons lichaam onthoudt.Spanning, altijd aan staan, die ooit nodig was om te overleven, kan zich vastzetten in ons lijf. In een lichaam dat altijd alert is.In schouders die moeilijk ontspannen.In een hart dat sneller gaat kloppen wanneer iets onveilig voelt,zelfs als we niet precies weten waarom en gevaar niet daadwerkelijk dreigt.Ons lichaam probeert ons niet tegen te werken.Het probeert ons te beschermen.Pas wanneer we langzaam weer veiligheid gaan ervaren in onszelf, in relaties, in het moment, kan ook het lichaam stap voor stap lerendat het niet meer voortdurend op zijn hoede hoeft te zijn.Het lichaam de tijd geven om los te latenwat het zo lang voor ons heeft gedragen.* Over leven, overleven, rouw en het terugvinden van jezelf *Wanneer we het over rouw hebben, denken veel mensen aan het overlijden van een dierbare.Maar rouw is zoveel meer dan dat.Er bestaat ook een vorm van verlies waar niemand bloemen voor stuurt, geen kaarten voor schrijft en waar zelden hardop over gesproken wordt.Het verlies van veiligheid.Het verlies van niet gezien worden.Het verlies van een jeugd waarin je onbezorgd kind kon zijn.Verborgen rouw kan ontstaan door ervaringen zoals pesten,emotioneel afwezige ouders,opgroeien met psychische problematiek (KOPP), (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen)traumabinding, onveilige hechting of gevoel dat er niet mocht zijn. Jongens en mannen, zéker van oudere generaties, mochten niet huilen of 'zwak zijn'.Het zijn ervaringen die vaak diep doorwerken in hoe je naar jezelf kijkt, hoe je relaties aangaat en hoe veilig de wereld voor je voelt. Veel mensen herkennen deze rouw pas later in hun leven.Wanneer ze steeds opnieuw vastlopen in dezelfde soort relaties.Wanneer oude pijn onverwacht naar boven komt.Of wanneer ze merken dat ze veiligheid blijven zoeken buiten zichzelf.Ik ken deze vormen van verlies niet alleen vanuit mijn interesse in rouw en hechting, maar ook omdat ik ze zelf heb meegemaakt en doorleefd.Wat ik heb geleerd, is dat je deze ervaringen niet simpelweg kwijtraakt.Ze blijven een deel van je verhaal.Maar wat wél kan veranderen, is de manier waarop je ermee leeft.Lang heb ik die veilige verbinding buiten mezelf gezocht. In anderen, In bevestiging.In altijd aardig gevonden willen worden, niemand boos te laten worden, want dan zou de verbinding verbroken worden. Tot ik ontdekte dat die veiligheid ook in mijzelf kan ontstaan.Door opnieuw contact te maken met mijn innerlijke kind.Door haar te ontmoeten, naar haar te luisterenen haar bij mij veilig te laten zijn.En misschien is dat wel een van de meest helende stappen in rouw:dat het deel van jou dat ooit onveilig was, nu bij jou een veilige plek mag vinden.Wanneer dat gebeurt, ontstaat er iets bijzonders: Je innerlijke kind voelt zich veiliger. En jij ook.Dat is waar heling begint: Niet in het vergeten van het verleden, maar in het liefdevol meenemen van alles wat je hebt meegemaakt.Herken je dit?Liefs, Mir

Mijn website is klaar!! Klaar voor de 'lancering': www.mijn-en-mirre.nl Celebration, Kool and the gang 🎶🎶Én vandaag is mijn, onze, moeder 75 jaar geworden.Dit is een mooie gelegenheid om te vieren, samen met de verjaardag van mijn moeder: Van haar heb ik zóveel geleerd over hoe je in het leven kunt staan, ondanks verdriet, (intergenerationeel) trauma en tegenslagen.Humor is iets dat onze familie staande heeft gehouden. Nog steeds lachen we wat af met elkaar. Vroeger als overlevingsmechanisme, nu ‘gewoon’ omdat het in ons systeem zit. Door de dynamiek in onze familiegeschiedenis én die in ons eigen gezin heb ik me vaak afgevraagd wat er plaats gevonden heeft in onze familie en de generaties voor ons. Niet toen ik jong was, maar later. Toen ik, emotioneel, volwassen werd.Inmiddels zijn veel van die vragen beantwoord. Tegelijkertijd ontstond er een nieuwe nieuwsgierigheid: waarom ben ík zoals ik ben: Nature or nurture, overlevingsmechanismen, gevoeligheid, innerlijke critici. Er is zoveel te ontdekken als je eenmaal onder ogen durft te komen waar je angsten vandaan komen, je overtuigingen, je rouw (rauw) en je verdriet.En als je eenmaal begint met onderzoeken, werkt het bijna verslavend. Aan het einde van dit jaar start ik een nieuwe opleiding: Lichter leven na trauma. Wederom via JeanneCount me in.Niet alleen om meer te kunnen betekenen voor anderen, maar ook omdat het mijzelf lichter laat leven en humor geen overlevingsmechanisme meer hoeft te zijn, maar een echte uiting van plezier.Vandaar dat ik hier graag professioneel mee verder wil. De afgelopen maanden heb ik dit rustig tot stand laten komen: uitzoeken, schrijven, leren over ontwerpen, socials en jezelf laten zien. Zó spannend, maar ook leuk uiteraard.Het is een werk in uitvoering. Nog steeds.Maar als ik naar mijn (gelukkig steeds stiller wordende) innerlijke criticus zou luisteren, zou ik nooit beginnen.Goed is goed. Perfect is ook maar een overtuiging.Bloggen of gedichten plaatsen zal ik regelmatig doen. Bijna altijd zal er een muzikale metafoor in verwerkt zijn of lied dat uit m'n innerlijke discotheek omhoog springt, vanwege titel of songtekst én omdat muziek als zuurstof is: Zonder zou ik niet kunnen, niet willen. Ik nodig je graag uit een kijkje te nemen op mijn website www.mijn-en-mirre.nlAls er vragen zijn, stuur me gerust een berichtje via de app, mail of socials. Kijk maar wat je fijn vindt.Dank je wel, op voorhand. Liefs,Mir