The Greatest Love, Whitney Houston 🎶
Learning to love yourself
It is the greatest love of all
Ik ben er nog.
Het verlies waar niemand om rouwt
Wat we soms vergeten, is dat niet alleen onze gedachten herinneringen dragen. Ook ons lichaam onthoudt.
Spanning, altijd aan staan, die ooit nodig was om te overleven, kan zich vastzetten in ons lijf. In een lichaam dat altijd alert is.
In schouders die moeilijk ontspannen.
In een hart dat sneller gaat kloppen wanneer iets onveilig voelt,
zelfs als we niet precies weten waarom en gevaar niet daadwerkelijk dreigt.
Ons lichaam probeert ons niet tegen te werken.
Het probeert ons te beschermen.
Pas wanneer we langzaam weer veiligheid gaan ervaren in onszelf, in relaties, in het moment, kan ook het lichaam stap voor stap leren
dat het niet meer voortdurend op zijn hoede hoeft te zijn.
Het lichaam de tijd geven om los te laten
wat het zo lang voor ons heeft gedragen.
* Over leven, overleven, rouw en het terugvinden van jezelf *
Wanneer we het over rouw hebben, denken veel mensen aan het overlijden van een dierbare.
Maar rouw is zoveel meer dan dat.
Er bestaat ook een vorm van verlies waar niemand bloemen voor stuurt, geen kaarten voor schrijft en waar zelden hardop over gesproken wordt.
Het verlies van veiligheid.
Het verlies van niet gezien worden.
Het verlies van een jeugd waarin je onbezorgd kind kon zijn.
Verborgen rouw kan ontstaan door ervaringen zoals pesten,
emotioneel afwezige ouders,
opgroeien met psychische problematiek (KOPP), (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen)
traumabinding, onveilige hechting of gevoel dat er niet mocht zijn. Jongens en mannen, zéker van oudere generaties, mochten niet huilen of 'zwak zijn'.
Het zijn ervaringen die vaak diep doorwerken in hoe je naar jezelf kijkt, hoe je relaties aangaat en hoe veilig de wereld voor je voelt.
Veel mensen herkennen deze rouw pas later in hun leven.
Wanneer ze steeds opnieuw vastlopen in dezelfde soort relaties.
Wanneer oude pijn onverwacht naar boven komt.
Of wanneer ze merken dat ze veiligheid blijven zoeken buiten zichzelf.
Ik ken deze vormen van verlies niet alleen vanuit mijn interesse in rouw en hechting, maar ook omdat ik ze zelf heb meegemaakt en doorleefd.
Wat ik heb geleerd, is dat je deze ervaringen niet simpelweg kwijtraakt.
Ze blijven een deel van je verhaal.
Maar wat wél kan veranderen, is de manier waarop je ermee leeft.
Lang heb ik die veilige verbinding buiten mezelf gezocht. In anderen, In bevestiging.
In altijd aardig gevonden willen worden, niemand boos te laten worden, want dan zou de verbinding verbroken worden.
Tot ik ontdekte dat die veiligheid ook in mijzelf kan ontstaan.
Door opnieuw contact te maken met mijn innerlijke kind.
Door haar te ontmoeten, naar haar te luisteren
en haar bij mij veilig te laten zijn.
En misschien is dat wel een van de meest helende stappen in rouw:
dat het deel van jou dat ooit onveilig was, nu bij jou een veilige plek mag vinden.
Wanneer dat gebeurt, ontstaat er iets bijzonders: Je innerlijke kind voelt zich veiliger. En jij ook.
Dat is waar heling begint:
Niet in het vergeten van het verleden, maar in het liefdevol meenemen van alles wat je hebt meegemaakt.
Herken je dit?
Liefs, Mir